Inne ciekawe miejsca w gminie
Chrząstawa Wielka
Wieś wzmiankowana jest po raz pierwszy w dokumencie wrocławskiego księcia Henryka VI. Przekazywał on wówczas swój las Chranstow wrocławskim klaryskom, do których należał aż do 1810 roku.
Ważnym obiektem we wsi jest kościół pw. Niepokalanego Poczęcia NMP. W miejscu, gdzie stoi, znajdowała się kaplica, którą rozebrano w 2. poł. XVIII wieku. Neogotycka świątynia posiada sklepienie krzyżowo-żebrowe. Wewnątrz mieści się ołtarz główny i dwa boczne, ambona, prospekt organowy, chrzcielnica, konfesjonał i ławki. Obrazy w ołtarzach pochodzą z ok. 1864 r. i przedstawiają św. Jadwigę i św. Jacka (główny), św. Jana Nepomucena (lewy) i św. Filomenę (prawy). Na cmentarzu kościelnym zachowały się dwa neogotyckie nagrobki - Weroniki i Józefa Schefflerów.
Dobrzykowice
Ślady osadnictwa pochodzą już z okresu brązu, 1700-1500 r. p.n.e. oraz okresu wpływów rzymskich (III w. n.e.). Natomiast pierwsza wzmianka w źródłach pojawiła się w dokumencie ks. Henryka Białego, gdzie mowa o sprzedaży wsi Dobricouici komesowi Henrykowi de Gorgowicz. Prawdopodobnie nazwa miejscowości wzięła się od imienia jej właściciela, Dobrzyka.
Od 1305 r. funkcjonuje we wsi kościół parafialny, podporządkowany później kościołowi w Gajkowie. W czasie reformacji świątynia znajdowała się w bardzo złym stanie, ponieważ prawie wszyscy mieszkańcy przeszli na protestantyzm. Nabożeństwa odbywały się raz na trzy tygodnie w portatyku, ołtarze nie były poświęcone. Sam obiekt był drewniany, co zresztą stało się przyczyną kolejnego nieszczęścia - spłonął on w czasie wojny trzydziestoletniej. Odbudowano go w XVIII w. i z tego okresu pochodzą: barokowy ołtarz główny, obrazy ze szkół Willmanna i Eybelwiesera, chrzcielnica, rzeźby św. Elżbiety i św. Jadwigi oraz ambona. Starsza jest tylko gotycka Pieta z 1420 roku.
Ponadto wieś od średniowiecza posiadała duży folwark należący do właścicieli Kamieńca Wrocławskiego. W XIX w. działały też karczma i gorzelnia.
Warto wspomnieć, że w Dobrzykowicach Sylwester Chęciński kręcił swoją trylogię komediową z Kargulami i Pawlakami.
Gajków
Teren wsi położonej nad Odrą był dogodnym miejscem dla tworzenia obozowisk w okresie mezolitu i neolitu, stąd też występują tu najstarsze w powiecie wrocławskim stanowiska kultury komornickiej, pucharów lejowatych i amfor kulistych. Pierwsza wzmianka natomiast znajduje się w dokumencie wydanym przez Henryka IV Probusa z 1276 r., który przekazał w nim Gaycouo i Rolawinki swojemu marszałkowi. Przez pewien czas miejscowość należała do wrocławskich książąt, a później przechodziła na własność Zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, w ręce prywatne oraz w skład dóbr zakonu św. Klary.
W tym samym roku po raz pierwszy w źródłach wymieniono tutejszy kościół św. Małgorzaty, od którego przez jakiś czas wieś nazywano S. Margaretha. Przez pewien czas obowiązywała również nazwa Bobrowicz (i podobne), co nawiązywało do hodowanych tu bobrów. Z kolei do kamienistej przeprawy odnosiła się średniowieczna nazwa Steyn.
Tutejszy kościół był kilkukrotnie niszczony w różnych wojnach. Mistrz krzyżowców zdecydował o budowie kolejnej świątyni, którą ukończono w 1713 roku. Jej wnętrza zdobiły obrazy uczniów Willmanna i Eybelwiesera. Budynek został jednak uszkodzony w 1945 r. przez wybuch bomby lotniczej, który spowodował zniszczenie znacznej części wyposażenia.
Od końca XIX w. do 1945 r. Gajków traktowany był jako wieś o funkcjach wypoczynkowych i uzdrowiskowych. Działała tu m.in. przystań wodna.
Ratowice
Po raz pierwszy o wsi Rathouici wspomniano w bulli papieża Innocentego IV w 1245 roku.
Znaczenie Ratowic było bardzo duże zwłaszcza w czasie wojny trzydziestoletniej i wojen śląskich, kiedy toczyły się walki o zlokalizowany tu port. Od początku XX w. tutejsza stocznia produkowała jednostki pełnomorskie i śródrzeczne jednostki parowe. Jednak już w XVI w. istniał tu młyn na Odrze, a pod koniec XIX w. 4 cegielnie zaopatrujące Wrocław. W 1819 r. działały karczma, gospoda, młyn i kowal, nieco później już 3 młyny, stocznia, cegielnia, 2 piekarnie, port rzeczny, 6 rzeźników, ogrodnik, blacharz, 6 warsztatów wytwarzających kosze, kowal, 2 szewców i krawców.
Ratowice mogą się pochwalić znanym mieszkańcem, Baltazarem Działasem. Stworzył on Słownik gwary dolnośląskiej (1809-1824), znajdujący się obecnie w Bibliotece Jagiellońskiej. To jedyne zachowane źródło wiedzy o wymarłych gwarach polskich używanych w pobliżu Wrocławia.
Na zachód od wsi zlokalizowano cmentarz osób zamordowanych w czasie II wojny światowej w obozach w Ratowicach i Miłoszycach. Niemcy zamierzali tu zbudować wielką fabrykę, stąd też przez obozy przeszło ponad 2,7 tys. ludzi. Grób w Ratowicach związany jest z marszem śmierci, który miał miejsce 21 I 1945 r. - więźniowie mieli dotrzeć do Gross-Rosen. Z ponad 6 tys. osób do celu dotarło 4 tys.
